Opisywany obiekt to wielofunkcyjny kompleks kulturalno-sportowo-oświatowy. Zlokalizowany we wciąż rozbudowującej się dzielnicy Warszawy, Białołęce, wypełnia białe plamy na infrastrukturalnej mapie miasta.
Szkoła za ceglaną wstęgą
Opisywany obiekt to wielofunkcyjny kompleks kulturalno-sportowo-oświatowy. Zlokalizowany we wciąż rozbudowującej się dzielnicy Warszawy, Białołęce, wypełnia białe plamy na infrastrukturalnej mapie miasta. Przy tworzeniu projektu autor kierował się przede wszystkim zasadą ekonomiki rozwiązań technicznych i materiałowych przy jednoczesnym zachowaniu jakości i trwałości budynku.
Natura i kultura
Białołęka, dynamicznie rozwijająca się dzielnica Warszawy realizuje szereg inwestycji publicznych. Próbując kreować przestrzeń miejską uzupełnia potrze-by mieszkańców zarówno w sferze otwartej przestrzeni miejskiej, jak też budynków użyteczności publicznej. Funkcja mieszkaniowa jest stopniowo równoważona poprzez powstające ośrodki kultury, biblioteki, centra sportu i rekreacji, a nawet sceny teatralne. Prezentowany obiekt jest wynikiem decyzji o budo-wie obiektu wielofunkcyjnego, mieszczącego wszystkie wymienione funkcje.
W lecie roku 2005, przy ul. Van Gogha zakończono budowę wielofunkcyjnego kompleksu kulturalno-sportowo-oświatowego. Otwarty 1 września obiekt, zanurzony w naturalnym krajobrazie, stanowi swoistą enklawę natury i kultury, nauki i sportu.
Pełne zieleni otoczenie zachowało swój naturalny, parkowy charakter. W pobliżu znajduje się intensywna zabudowa osiedli mieszkaniowych, zrealizowanych w latach osiemdziesiątych ub. w., w schyłkowej technologii wielkiej płyty oraz budynki mieszkalne całkiem świeżej daty, sprzed kilku lat. Teren gimnazjum jest dostępny z głównej ulicy wąskim sięgaczem, przy którym zlokalizowano miejsca parkingowe. Krajobraz z cennym starodrzewem i sąsiedztwem Wisły zainspirowały miękkie, niemal organiczne wpisanie obiektu w otoczenie.
Człowiek przede wszystkim
Ruch kołowy oddzielono od ruchu pieszego. Wykorzystując istniejącą drogę wzdłuż wschodniej gra-nicy działki zaprojektowano dojazd do placu gospodarczego i wewnętrznej drogi pożarowej. Wejście główne na teren szkoły – usytuowane w północnej części działki – obsługuje wyłącznie ruch pieszy. Dzięki oddzieleniu ruchu pieszych i zmotoryzowanych ruch kołowy wyeliminowano praktycznie z całego terenu szkoły
Budynek gimnazjum zaprojektowano w południowej części działki. Takie usytuowanie wynika z ważnego założenia: oprócz całkowitego zachowania istniejącej ziele-ni w części północnej chodziło o maksymalne otwarcie pomieszczeń dydaktycznych na stronę południową, „wciągnięcie” parkowego nabrzeża Wisły do wewnętrznych dziedzińców szkolnych. Zlokalizowane pomiędzy blokami sal lekcyjnych place rekreacyjne kadrują południową ścianą zieleni z unikalnym widokiem na przyrodę, stając się częścią przylegającego do szkoły parku. Wymagające nasłonecznienia sale lekcyjne oświetlone są optymalnie zachodnim i wschodnim światłem.
W zachodniej części działki znajdują się urządzenia sportowe: bieżnia, skocznia oraz boisko wielofunkcyjne z bogatym programem do piłki ręcznej i siatkowej, koszykówki, tenisa oraz „szkolnej” piłki nożnej.
Cegła, beton i szkło
Punktem wyjścia dla projektu stała się właściwa relacja wnętrza z otoczeniem oraz spójność wielofunkcyjnej struktury. Dla charakterystycznej falującej linii północ-ej ściany obiektu wykorzystano istniejącą zieleń. Ten ceglany mur o długości 70 m jest charakterystycznym i rozpoznawalnym znakiem. Falująca pomiędzy drze-wami wstęga fasady stanowi główny akcent architektoniczny, który organicznie wtapia go w otoczenie. Nad całością dominuje owalny tambur wielofunkcyjnej auli, wyraźnie wystający z płaskiej, dwukondygnacyjnej struktury.
Obiekt przestrzennie podzielony jest na dwie części:
-część północną, która poza wejściem głównym zawiera funkcje ogólnodostępne, część dydaktyki, centrum sportowe i ośrodek kultury z owalną umieszczoną centralnie salą teatralną,
-część południową, z trzema blokami sal lekcyjnych i pracowni z wewnętrznymi dziedzińcami rekreacyjnymi.
Obydwie części budynku łączy dwukondygnacyjna przeszklona galeria. Pozwala ona wygodnie przemieszczać się pomiędzy blokami. Rozszerzając się w kierunku zachodnim galeria „otwiera” się na plac sportowy i amfiteatr. Szklane ściany i dach doświetlają obszerną, wewnętrzną przestrzeń.
Cegła i licowy beton architektoniczny mają stanowić o surowym charakterze obiektu. Kolorowa posadzka i fragmentarycznie stosowane akcenty barwne kontrastują z szarością tła. Całości dopełniają ujęte w szklanych fasadach kadry żywego obrazu zieleni otaczającej obiekt.
Zasadą przy projektowaniu była ekonomika rozwiązań technicznych i materiałowych przy jednoczesnym zachowaniu jakości i trwałości budynku. Mimo reżimu nakładów staraliśmy się uzyskać wyrazistą i funkcjonalną architekturę obiektu.
Obydwie części budynku łączy dwukondygnacyjna przeszklona galeria. Pozwala ona wygodnie przemieszczać się pomiędzy blokami. Rozszerzając się w kierunku zachodnim galeria „otwiera” się na plac sportowy i amfiteatr. Szklane ściany i dach doświetlają obszerną, wewnętrzną przestrzeń.
Cegła i licowy beton architektoniczny mają stanowić o surowym charakterze obiektu. Kolorowa posadzka i fragmentarycznie stosowane akcenty barwne kontrastują z szarością tła. Całości dopełniają ujęte w szklanych fasa-dach kadry żywego obrazu zieleni otaczającej obiekt.
Zasadą przy projektowaniu była ekonomika rozwiązań technicznych i materiałowych przy jednoczesnym zachowaniu jakości i trwałości budynku. Mimo reżimu nakładów staraliśmy się uzyskać wyrazistą i funkcjonalną architekturę obiektu.
Cztery w jednym
Budynek łączy w sobie cztery funkcje, z których każda mogłaby stanowić program dla osobnego obiektu. W twórczy sposób tak połączono poszczególne funkcje, aby w jednym budynku zachowały one swoją autonomię. Blok ogólnodostępny znajduje się zaraz po przekroczeniu progu; bezpośrednio z przestronnego holu wchodzi się do: biblioteki publicznej i czytelni, bufetu, galerii, klubu gimnazjalisty i harcówki...
Blok dydaktyczno-administracyjny znajduje się na zamknięciu forum; na segment ten składają się sale lekcyjne z gabinetami przedmiotowymi i pracowniami, pomieszczenia administracji, pokoje nauczycielskie i magazyny.
Blok kulturalny stanowi aula z funkcją teatru, zaplecze, studio nagrań, pracownie.
Blok sportowy to obszerna sala gimnastyczna o wymiarach 36 x 19 m z pomieszczeniami do ćwiczeń, magazyny, salki pomocnicze i bogaty program rekreacyjno-wypoczynkowy. Sala gimnastyczna to uniwersalny zespół sportowy, na który składają się m.in.: boisko do koszykówki o wymiarach 28 x 15 m, boisko do siatkówki 18 x 9 m, boisko do mini piłki ręcznej i nożnej oraz trzy poprzeczne boiska treningowe do koszyków-ki. Sala dzielona jest na trzy części pionowym, rozsuwanymi kurtynami. Całość uzupełnia miejsce na nie-wielką widownię oraz galeria.
Bloki funkcjonalne łączą się z przestrzenią centralnego, dwukondygnacyjnego wnętrza. Obszerne forum znakomicie spełnia funkcję komunikacji, a nadto pozwala na wykorzystanie przestrzeni jako wielofunkcyjnej sali dla uroczystości szkolnych, spotkań i zabaw i rekreacji. Otwarcia widokowe, połączenia z placami sportowym i dziedzińcami dają optymalne warunki dla wypoczynku i spotkań w przerwach między lekcyjnych.
Przestrzeń forum oświetlona jest trzema umieszczonymi centralnie, owalnymi świetlikami, które nadają wnętrzu wyjątkowego klimatu. Ich forma powtarza w miniaturze kształt auli, co stwarza swoistą grę brył i światła.
Technologie
Ze względu na skomplikowane warunki gruntowo-wodne konieczne było zastosowanie specjalnej technologii posadowienia obiektu. Zastosowano rozwiązanie z wykorzystaniem pali żwirowo-betonowych. Dodatkowym problemem był naturalny poziom terenu. W miejscu lokalizacji obiektu teren wyniesiony jest zaledwie jeden metr powyżej poziomu Wisły. Parter budynku zaprojektowano 3 m powyżej tego poziomu. Należało wymienić i nadsypać istniejący grunt oraz dodatkowo „podnieść” budynek o dwa metry.
Sala teatralna to skomplikowany technicznie mechanizm pozwalający na zmienność funkcjonalną i dowolność kształtowania dla różnorakich aranżacji scenicznych.
Tomasz M. Konior Autor (dyplom WA PK 1994) od 1996 roku prowadzi pracownię Konior Studio. Jest autorem projektu Szkoły Podstawowej nr 1 w Pruszkowie (2002) i Tyskiego Muzeum Piwowarstwa (2004).
