Dotychczas opisywane przez mnie realizacje (Wydział Melioracji Akademii Rolniczej oraz Wydział Matematyki i Fizyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza
Cegła wiecznie atrakcyjna
Dotychczas opisywane przez mnie realizacje (Wydział Melioracji Akademii Rolniczej oraz Wydział Matematyki i Fizyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza autorstwa arch. Jerzego Gurawskiego) na stałe wpisały się w krajobraz Poznania, a także w świadomość mieszkańców miasta. Mam nadzieję, że podobnie stanie się i z tym obiektem.
Cegła jako wyznacznik formy
Zlokalizowana w zieleni, w sąsiedztwie parku i fortyfikacji poznańskiej Cytadeli Wyższa Szkoła Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa jest kolejnym przy-kładem ciekawej, nowoczesnej architektury, która posługuje się cegłą klinkierową jako dominującym środkiem wyrazu.
Podobnie jak w opisywanym wcześniej przeze mnie Wydziale Melioracji projektanci użyli prostych, surowych ceglanych form, niemalże pozbawionych detalu w celu uzyskania odpowiedniego efektu. Zastosowanymi materiałami są cegła klinkierowa, beton, szkło, blacha stalowa i szary tynk. Najwięcej jest tu jednak cegły klinkierowej. Architekt Maciej Cierniewski, współautor projektu, mówi, że inspiracją do użycia cegły klinkierowej była po pierwsze, lokalizacja obiektu – na miejscu ceglanego bastionu, fragmentu fortyfikacji poznańskiej Cytadeli oraz po drugie, możliwości i wymagania, jakie ten materiał stawia przed projektantem – logika budowania formy i konstrukcji. Trzeba przyznać, że uzyskany efekt plastyczny jest bardzo ciekawy, a dzięki zastosowaniu właśnie klinkieru można być spokojnym o walory użytkowe obiektu i jego eksploatację w przyszłości.
Logicznie i bez komplikacji
Całość założenia pod względem kompozycyjnym jest bardzo prosta i czytelna – klinkierowa rotunda oraz wydłużony klinkierowy prostopadłościan połączone ze sobą transparentnym łącznikiem. Układ przestrzenny budynku ma swoje odzwierciedlenie także w układzie funkcjonalnym. W rotundzie mieści się część administracyjna uczelni z salami komputerowymi i seminaryjnymi, prostopadłościan zaś mieści w sobie sale dydaktyczne oraz bar i zaplecze fitness w przyziemiu.
Można zauważyć żelazną konsekwencję projektantów w kształtowaniu elewacji – we wszystkich fasa-dach powtarza się rytmicznie ten sam motyw pionowego okna, wysokiego na 3 kondygnacje pasa szkła, przedzielonego jedynie na wysokości stropów szary-mi stalowymi blendami oraz umieszczonego nad nim kwadratowego okna o tej samej co cały pas szerokości. Element ten powtórzono w podcieniu. Wszystkie otwory okienne jak i podcień arkadowy zwieńczono widocznym prefabrykowanym nadprożem żelbetowym. Kontrast pomiędzy wyeksponowanymi nadprożami a płaszczyznami klinkieru nadaje budynkowi nieco bardziej surowego charakteru.
Pomiędzy rotundą a prostopadłościanem znajduje się przeszklony łącznik stanowiący główne wejście do budynku. Umieszczony nad wejściem lekki stalowo-szklany daszek, zawieszony na stalowych cięgnach i wsparty na stalowych belkach tworzy przeciwwagę dla masywnej bryły budynku. Klinkierowa ściana wchodzi do wnętrza, domykając formę koła przez szklenie łącznika. To właśnie klinkierowa rotunda rytmicznie ponacinana pionowymi pasami okien skupia uwagę ludzi poruszających się wzdłuż ul. Kutrzeby i jest najbardziej charakterystycznym elementem całego obiektu.
Klinkier upiększa
Wyższa Szkoła nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa jest kolejnym przykładem bardzo ciekawego zastosowania klinkieru w Poznaniu. Stanowi dowód dla inwestorów, wykonawców oraz dla samych mieszkańców miasta, że cegła może być materiałem nowoczesnym i atrakcyjnym w odbiorze. Znana od stuleci cegła wciąż pozostaje wdzięcznym tworzywem, które można stosować nawet u progu XXI wieku bez obaw o posądzenie o anachronizm i pozwalaj jednocześnie uzyskać obiekt o formie i wyrazie odpowiadającym naszym czasom. Sukcesem projektantów jest fakt, że udało im się prze-prowadzić proces projektowy bardzo konsekwentnie – pierwotny zamysł jest czytelny, zapisany w formie i materiale budynku.
mgr inż. arch. Aleksander Kirych
Zdjęcia: Maciej Cierniewski, Aleksander Kirych
Podziękowania dla Mariusza Wrzeszcza i Macieja Cierniewskiego za pomoc w realizacji artykułu.
